Het had een mooie zaterdag moeten zijn. Maar was dat ook echt zo? In feite had het rampzalig kunnen zijn. Het begon al niet goed: ik kreeg een hartaanval, naar het schijnt een ernstige, beangstigend voor Bronwyn, mijn echtgenote, en zeer ontwrichtend voor mij. Was het echt? Was mijn tijd gekomen? Was dit de manier waarop ik naar het huis van de Vader zou gaan? En mijn kinderen, mijn kleinkinderen? En Bronny? En mijn bediening? Ik had nog dingen te doen. Nee, het was geen mooie zaterdag. Het was verschrikkelijk, beklemmend, somber en angstaanjagend.

En toch, zoals de dag verlopen is, werd het een mooie zaterdag. Wanneer ik terugdenk aan die dag in oktober vorig jaar, ben ik dankbaar voor de wonderen die zich hebben voltrokken op die zo angstige dag. De juiste mensen kwamen op het juiste moment tussen, met broederlijke zorg gevolgd door concrete daden. Een fantastische verpleegkundige van het Leger des Heils, van wie een vriend een christelijke cardioloog was. Een levensreddende ingreep die goed werd uitgevoerd en de belofte van God dat alles goed zou komen. In zijn genereuze voorzienigheid heeft God alles perfect geleid. Door de gebeurtenissen van die dag te analyseren en te overdenken, ben ik tot de conclusie gekomen dat het uiteindelijk toch een mooie zaterdag was.

Als jonge soldaat herinner ik mij hoe het gebruik van het woord ‘heilig’ in het Paasverhaal mij in verwarring bracht. Goede Vrijdag, de dag waarop zij Jezus kruisigden! Hoe kon die dag ‘heilig’ genoemd worden? Laten we eerlijk zijn: die vrijdag was een verschrikkelijke dag. Een dag van onrechtvaardige beschuldigingen, van foltering, pijn en meedogenloos lijden, met het kruis – het wapen van de duivel – gebruikt tegen het Lam van God. Het was afschuwelijk, duister, onvergeeflijk. Maar wanneer we verder kijken, beseffen we, zonder de gebeurtenissen van die dag goed te praten, dat we getuigen zijn van Gods handelen. Aan het kruis, die volmaakte manifestatie van het kwaad in al zijn brutaliteit, staat God met zijn bevrijdende liefde, die overwint over kwaad, zonde en dood. Hij verandert een sombere vrijdag in een uitzonderlijke ‘Goede Vrijdag’.

We moeten begrijpen dat, wat er ook gebeurde, Jezus gedreven werd door liefde. Hij ging tot de dood aan het kruis uit liefde voor de mensheid. Uit liefde voor u en voor mij. In zijn brief aan de Romeinen schrijft Paulus: ‘God echter bewijst zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren’ (Romeinen 5:8). Jezus heeft de omvang van Gods liefde getoond door de zonde van de wereld op zich te nemen. Op die vrijdag werd Jezus gedreven door liefde. De waarheid is dat God ons liefheeft en dat Jezus daarvan het bewijs is.

De schrijver van de brief aan de Hebreeën stelt de vraag:

…hoe zullen wij ontkomen als wij zo’n groot heil veronachtzamen? (Hebreeën 2:3).

In het boek Jesaja lezen we: ‘door zijn striemen is ons genezing geworden’ (Jesaja 53:5). Het is een mysterie, dat is waar. Op een mysterieuze en goddelijke manier bevatten de gebeurtenissen van Goede Vrijdag de sleutel tot onze genezing, onze vergeving, ons heil en onze aanneming. De verlossing maakt het mogelijk dat wij door God zelf worden ontvangen. Jezus, gedreven door liefde, maakt onze herstel, onze verlossing en onze verzoening mogelijk. Wij worden genezen, wij worden gered. Wij zijn geliefd.

Het kan moeilijk zijn om de gebeurtenissen van Goede Vrijdag als een overwinning te zien, maar dat is het wel degelijk. Allereerst is het de overwinning van Jezus. Hij was trouw en gehoorzaam tot de dood aan het kruis. ‘Het is volbracht’, zei hij (Johannes 19:30). Ik heb mijn opdracht voltooid. Het is gedaan. De macht van zonde en dood is overwonnen.

Vervolgens is de triomf van Golgotha de nederlaag van het kwaad. De overwinning van Jezus op zonde en dood wordt onze overwinning. Omdat wij aan deze kant van de opstanding leven, kunnen wij de Heer vieren die ons rechtvaardig heeft gemaakt voor God. Hij heeft de dood overwonnen en leeft tot in eeuwigheid. Zijn overwinning wordt de onze. Jezus zelf zei:

Ik ben de opstanding en het leven. Wie in mij gelooft zal leven, ook al is hij gestorven, en ieder die leeft en in mij gelooft zal nooit sterven (Johannes 11:25-26).

Jezus spreekt over de fysieke dood, maar gaat verder door te verklaren dat de dood niet het laatste woord heeft voor hen die door het geloof bij Hem horen. Dat betekent dat de dood geen muur is, maar een drempel. De dood is beroofd van haar almacht en haar angstaanjagende kracht: zij kan niemand meer beroven van het leven dat Jezus geeft. Het eeuwige leven is niet alleen een kwestie van duur, maar ook van dimensie. Het is een leven dat wordt gedragen door de aanwezigheid van God, en het begint op het moment dat wij ons vertrouwen op Jezus stellen.

Uiteindelijk was het een zeer mooie ‘Goede Vrijdag’!

Mijn gebed is dat ieder van u gepassioneerd mag zijn door de liefde die God voor u heeft en dat u die liefde ten volle mag ontdekken, zoals die zichtbaar is geworden in Jezus Christus, Zoon van God en Redder van de wereld.

Moge Gods zegen op u rusten.