Op zondag 6 september werden majoors André en Rachel Masende officieel aangesteld als nationale officieren van het Leger des Heils in België. Het was een veelstemmige, leger en oecumenische plechtigheid, gedragen door één rode draad: gebed dat het handelen voedt en helpt om de drempel naar ontmoeting en gastvrijheid open te houden.
Sommige benoemingen vragen om meer dan alleen een welkomstboodschap: ze verdienen een echte aanstelling. Dat geldt ook voor de benoeming van de nationale officieren van het Leger des Heils in België.
Op deze zondag 6 september waren zo’n 150 mensen samengekomen in de protestantse kerk aan de Nieuwe Graanmarkt in Brussel om majoors André en Rachel Masende te omringen. Zij werden officieel in hun nieuwe functies aangesteld door kolonels Jacques en Claude-Evelyne Donzé, die verantwoordelijk zijn voor het Territorium Frankrijk-België.
De zangbrigade van het Leger des Heils, het muziekkorps van korps Antwerpen, de tamboerijnen van de Brusselse korpsen, liederen en gebeden bepaalden het ritme van een plechtigheid die tegelijk plechtig, vreugdevol en broederlijk was. Naast officieren en heilsoldaten waren ook verschillende religieuze partners aanwezig, zowel protestantse als katholieke. Het was dus een veelstemmige, interne én oecumenische viering, om deze nieuwe etappe te begeleiden.
Dienen en de weg wijzen
Bij de aanstelling van André en Rachel Masende herinnerde kolonel Jacques Donzé hen aan de bijzondere verantwoordelijkheid die hun wordt toevertrouwd. Aan de hand van de eerste brief van Petrus nodigde hij hen uit om “voorbeelden voor de kudde” te zijn (1 Petrus 5:3): een visie op leiderschap waarbij dienstbaarheid en voorbeeldgedrag centraal staan in verantwoordelijkheid.
Hij plaatste hun opdracht ook binnen de dynamiek van Compass, de internationale strategische koers van het Leger des Heils: een Leger dat vastbesloten is om mensen in hun kracht te zetten, de impact van zijn missie te vergroten en te bouwen aan een blijvende erfenis.
Een kompas, gekoppeld aan een duidelijke opdracht: bereid zijn om zich aan te passen, en tegelijk weten welke ‘niet-onderhandelbare’ kenmerken van het Leger des Heils herkend en behouden moeten blijven. Een uitdaging die bijzonder sterk speelt in België, waar de sociale noden toenemen terwijl de beschikbare middelen steeds schaarser worden.
Bidden, niet in plaats van handelen, maar om beter te handelen
Isabelle de Tavernier, voorzitster van de Synodale Raad van de Verenigde Protestantse Kerk in België (VPKB), gaf hieraan een betekenis die sterk verankerd is in het handelen. Het gebed, zo herinnerde zij eraan, vervangt het handelen niet: het behoedt ons ervoor te denken dat alles van ons afhangt. Het biedt niet alle antwoorden, maar helpt ons om de juiste vragen te stellen. Het neemt twijfels of angsten niet weg, maar brengt ons terug naar de essentie wanneer situaties zwaar worden.
Bidden dus, niet om ons van de werkelijkheid af te keren, maar om beter te luisteren naar het leven en naar deze stad, en met een vrije en menselijke blik naar de wereld te blijven kijken.
Deze woorden vonden tijdens de viering op verschillende momenten weerklank: in het gebed dat majoor Rachel Masende uitsprak voor de aanwezigen, en vervolgens in de woorden van Aline Mposhi Miso, geassocieerd sergeant en verantwoordelijke van korps Antwerpen: “Gebed is het geheim van kracht.”
De Bijbellezing die voor de viering werd gekozen, verbond innerlijk leven en engagement met elkaar: de parabel van de barmhartige Samaritaan (Lucas 10,25-37). Degene zien die langs de weg ligt, naar hem toegaan en voor hem zorgen: mededogen wordt handelen.
De drempel open blijven houden
Misschien is het juist het beeld van de drempel, aangereikt door Isabelle de Tavernier, dat deze verbinding het beste samenvat: “Op de drempel vinden de beslissende ontmoetingen plaats”, tussen degene die verwelkomt en degene die aan de deur komt.
In een context van sterke budgettaire beperkingen en een terugtrekkende overheid ligt de uitdaging erin te blijven aantonen hoe relevant de hulp aan de meest kwetsbaren is en ervoor te zorgen dat deze drempel open kan blijven.
Een beeld dat bijzonder sterk aansluit bij de dubbele, spirituele en sociale roeping van het Leger des Heils: verwelkomen, ontmoeten, begeleiden – en handelen.
Een Belgische geschiedenis van bijna 140 jaar
Deze nieuwe etappe maakt deel uit van een geschiedenis die begon in 1889, met de eerste stappen van het Leger des Heils in België. De sterke ontwikkeling ervan leidde in 1921 tot de oprichting van een autonoom territorium. In 2009 sloot België zich aan bij Frankrijk om samen het Territorium Frankrijk-België te vormen. In 2022 werd een belangrijke nieuwe stap gezet met de erkenning van de protestantse Leger des Heils parochie van Brussel door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest.
Vandaag is het Leger des Heils in België zowel een kerk – met 7 korpsen, 250 leden en 13 officieren – als een sterke sociale organisatie met 10 instellingen en diensten, 130 medewerkers en zo’n 250 vaste vrijwilligers. Opvang van dakloze of gevluchte mensen, begeleiding van vrouwen met kinderen, hulp aan kinderen, voedsel- en materiële hulp, sociale begeleiding, tweedehandswerking en een vakantiecentrum: achter deze verscheidenheid aan activiteiten schuilt één en dezelfde missie: mensen verwelkomen waar ze zich bevinden en hen helpen de nodige kracht en middelen terug te vinden om verder te kunnen gaan.
Al bijna 140 jaar zijn de vormen waarin deze missie wordt uitgedragen veranderd en zullen ze blijven evolueren. Maar het Leger des Heils in België is zich altijd blijven aanpassen, zonder afstand te doen van wat zijn identiteit bepaalt.
Met de aanstelling van André en Rachel Masende breekt vandaag een nieuwe etappe aan: bidden om te onderscheiden, dienen en de weg wijzen, handelen waar de noden het grootst zijn en samen de drempel open blijven houden.
