Terwijl de pandemie van Covid-19 de wereld treft, blijven de voorgangers van de geloofsgemeenschap van het Leger des Heils beschikbaar, waarbij ze zo goed mogelijk luisteren en proberen zich aan te passen aan de nieuwe behoeften die worden geuit. In Jumet werd geleidelijk aan een nieuw ritme gevonden; hulp voor de meest fragiele mensen werd gaandeweg opnieuw uitgevonden.
Eenzaamheid is een van de plagen voor de ouderen in onze geloofsgemeenschap. Terwijl de bevolking het leven van opsluiting doorbrak via sociale netwerken en het internet, zijn ouderen vaak uitgesloten van deze mogelijkheden en worden ze nog dieper in de marge van de samenleving weggedrukt. Terwijl velen van hen vroeger de activiteiten van onze organisatie trouw bijwoonden, blijven zij daar nu van verstoken. Soms ver weg van hun familie, zijn de wekelijkse bijeenkomsten in onze gebouwen vaak het enige sociale contact. Het is ook een kans om hen te voorzien van voedselhulp, omdat velen van hen leven van een klein pensioen, dat hen vaak niet in staat stelt om in hun behoeften te voorzien.
“Ook de verdeling van de voedselhulp voor de armste gezinnen is aangepast.”
Daarom moeten we vandaag de dag de relaties, het gemeenschapsleven, opnieuw uitvinden. Zo is telefonie hét middel geworden om contact te houden, om nieuws te horen of zelfs om een “pastoraal bezoek” te brengen. Natuurlijk ontbreekt het ons aan emotionele banden, maar telefonisch contact met onze oudsten geeft hen het gevoel dat ze bestaan. Wat de voedselhulp betreft, wordt er zoveel mogelijk elke twee weken een pakketje bij hen thuis afgeleverd.
Ook de verdeling van de voedselhulp voor de armste gezinnen is aangepast. Het was noodzakelijk om jongere vrijwilligers te vinden die beschikbaar waren en bereid waren om zich met de beperkingen van de veiligheidsmaatregelen bezig te houden. Maskers, handschoenen en hydroalcoholische gel worden hen ter beschikking gesteld om de risico’s op besmetting zoveel mogelijk te beperken.
“Het tempo van de werkzaamheden is enorm veranderd“
Het tempo van de werkzaamheden is enorm veranderd en het programma moest worden aangepast. Voorheen richtte men zich op klassieke spirituele activiteiten, maar alles moest opnieuw worden uitgevonden. Telefonische gebedskettingen worden georganiseerd, veel e-mailverkeer, virtuele ontmoetingen worden gepland. Er worden verschillende relaties gecreëerd, soms met meer diepgang dan gewoonlijk. Verschillende mensen hebben aangegeven dat ze op een spirituele zoektocht zijn. Het is vaak in tijden van twijfel en onrust dat men zich tot God wenst te wenden.
Een van de neveneffecten van deze crisis is ook de afname van de financiële middelen. Sinds het begin van de quarantaine konden onze geloofsgemeenschappen de verkoop van tweedehandskleding niet meer organiseren en komt er vrijwel geen collecte meer binnen van de gelovigen. Aan de andere kant blijven er rekeningen binnenkomen en moeten er nieuwe uitgaven worden gedaan om een minimum aan activiteiten in alle veiligheid te kunnen handhaven.
Natuurlijk denken we ook aan het verloop achteraf. We zullen onze werkwijze ongetwijfeld nog moeten aanpassen, maar onze missie, die meer dan 130 jaar geleden in België begon, zal worden voortgezet.
“We zetten onze bediening voort met het volste vertrouwen in de Heer.” vertrouwt Majoor Bertrand Lüthi, die de leiding heeft over de geloofsgemeenschap in Jumet, ons toe.
Cécile Clément
